Της αγρυπνιάς το ολόγιομα

Της αγρύπνιας το ολόγιομα

το ζήλεψες βρε κόρη

το βάστηξες στα χέρια σου

και το χτισες γιοφύρι

Να το διαβούν τ’απόγιομα

στο μέρωμα της μέρας

του έρωτα οι μοναχοί

και οι αλλοπαρμένοι

Μ΄όρκους το ζευγάρωσες

και πέτρες στα θεμέλια

για να βαστεί αβόγγητα

τους αναστεναγμούς τους

Τα ατίθασα τα δάκρυα

κανάκεψες βρε κόρη

τα μάζεψες στις χούφτες σου

και τα καμες βρυσούλα

Να ξεδιψούν ξημέρωμα

όλοι οι διψασμένοι

και των φονιάδων της καρδιάς

να πλένουν τα μαχαίρια

Μ’όρκους την ασφάλισες ποτέ να μη στερέψει

για να μετρά ακούραστα τα αναφιλητά τους

Νίκος Νικόπουλος (στιχουργός)

 

Darlings 

Στην ανάγνωση των στίχων , η ψυχή μου μέλωσε.

Το μελοποιημένο άκουσμα τους θα είναι  εξαγνισμός…

Ευχαριστώ Νίκο

R

Editor

Ο μπερδεμένος άνθρωπος γουστάρει να είναι έτσι , δεν έτυχε ,αλλιώς βαριέται. Ο ψεύτης γουστάρει τα ψέματα. Νομίζει πως παίζει στα «μυστικά της εδέμ» και χαίρεται. Είναι ωραία η ζωή του έτσι, αλλιώς θα ήταν ένας βαρετός άντρας και εκείνη μια βαρετή νοικοκυρά. Μη σε κάνει ποτέ να πιστέψεις, εκεί στο ποτό ένα βράδυ, πως είναι στεναχωρημένος.Ρόλο υποδύεται.

Comments are closed.