Ο ζηλιάρης.

Όταν κάποιος ξεκινάει να μιλάει για τον εαυτό του και η πρώτη ατάκα που σου λέει είναι, εγώ δεν ζηλεύω καθόλου, χωρίς να τον έχεις ρωτήσει ποτέ, απλά αν νιώσεις πως σε παρακολουθούν…έχεις δίκιο,αυτός θα είναι.

Την πρώτη φορά που ένιωσα, τι πάει να πει ζήλια στο πετσί μου, είπα αυτό το εργάκι δεν θα το ξαναδώ ποτέ. Ξεκινάει σαν ενδιαφέρον, σε κυκλώνει από παντού χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, νιώθεις ξαφνικά τον αέραααααα…να λιγοστεύει, αλλά δεν σε νοιάζει τα φίλια είναι το οξυγόνο σου..νομίζεις.

ΜΗ βάφεσαι μωρό μου, είσαι τόσο όμορφη έτσι, ΜΗ κάθεσαι από εκεί σε θέλω δίπλα μου.Πάντα κατέληγα στα καφέ ή στα μπαράκια να κοιτάω πάντα, μόνο τοίχο…τυχαίο??

Όλοι με κοίταζαν όπου και να πηγαίναμε, οκ είμαι γλυκιά , αλλά όχι και η ΖΙΖΕΛ!

Μόνη μου δεν πήγαινα πουθενά, ναί τον αγαπούσα αλλά δεν με άφηνε να τον πεθυμήσω, να μου λείψει. Όσο πέρναγε ο καιρός χειροτέρευε, μέχρι που έφτασε ο η στιγμή αν και καθυστερημένα, που διάλεξα την ελευθερία μου.

Για να μη χάσω εμένα, προτίμησα να χάσω εκείνον. Αν συνέχιζα…τώρα θα ήμουν σε ένα κλουβί …χρυσό..αλλά τι να το κάνεις αν βλέπεις μόνο κάγκελα και έναν να πετάει?

 

Editor

Ο μπερδεμένος άνθρωπος γουστάρει να είναι έτσι , δεν έτυχε ,αλλιώς βαριέται. Ο ψεύτης γουστάρει τα ψέματα. Νομίζει πως παίζει στα «μυστικά της εδέμ» και χαίρεται. Είναι ωραία η ζωή του έτσι, αλλιώς θα ήταν ένας βαρετός άντρας και εκείνη μια βαρετή νοικοκυρά. Μη σε κάνει ποτέ να πιστέψεις, εκεί στο ποτό ένα βράδυ, πως είναι στεναχωρημένος.Ρόλο υποδύεται.

Comments are closed.