Same Shit, Different Day…

Ο Γιωργάκης, μπερδεμένος για το τι είναι πολιτική, ρωτά τον πατέρα του και εκείνος του απαντά με ένα παράδειγμα για να γίνει ακόμα πιο κατανοητός.
– Ακου παιδί μου… Εγώ που φέρνω τα λεφτά στο σπίτι και δουλεύω για όλους σας, είμαι ο καπιταλισμός. Η μαμά σου που φροντίζει για τα προβλήματα της οικογένειας, είναι η κυβέρνηση. Η κουβερνάντα που προσέχει εσένα και τον αδερφούλη σου είναι η εργατική τάξη και το μικρό σου αδερφάκι είναι το μέλλον…
Το παιδί ικανοποιημένο, πήγε για ύπνο, αλλά τον ξύπνησαν τα κλάματα του αδερφού του που ήθελε άλλαγμα…
Σηκώνεται και πάει να ειδοποιήσει την μαμά του, την είδε όμως να κοιμάται και πήγε να μιλήσει στην κουβερνάντα. Όταν όμως άνοιξε την πόρτα, είδε μέσα και τον μπαμπά του σε τρυφερές στιγμές μαζί της και απορημένος έφυγε…
Το πρωί και ενώ όλοι μαζί έτρωγαν το πρωινό τους, λέει ο μικρός
– Μπαμπά, κατάλαβα τελικά τι είναι πολιτική!
– Μπράβο Γιωργάκη μου, για πες μας λοιπόν τι είναι…
– Μια ζωή ο καπιταλισμός θα πηδάει την εργατική τάξη, η κυβέρνηση θα κοιμάται και το μέλλον μας θα είναι χεσμένο..!

Η πειθώ, η προσωπικότητα του ηγέτη και η αίσθηση του «ανήκειν» σε μια πολιτική ομάδα είναι οι πιο σημαντικοί λόγοι προτίμησης ενός κόμματος!

Θα μπορούσε λοιπόν ίσως κάποιος να μου εξηγήσει τι απο τα παραπάνω ακριβώς ενέπνευσε το 30% που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις φερνει πρώτο κόμμα την ΝΔ σε πρόθεση ψήφου; Ύστερα από όλα αυτά που συνέβησαν τελευταία.. με σκάνδαλα, Βατοπέδια, Siemens, χρέη, ΔΝΤ και άλλα πολλά παρόμοια και χαριτωμένα, η ΝΔ συγκεντρώνει 30 %!!!  Ένα 30% που πιθανότατα αποτελεί ένα σύνολο πολιτών που ή έχει πάψει πια να σκέφτεται και δρα αντανακλαστικά, ή που πραγματικά βρίσκει καταφύγιο στο άλλο μισό του δικομματισμού… Και εντάξει στην πρώτη περίπτωση διατίθεμαι να μπω στη διαδικασία της συζήτησης και της «vice versa» επιχειρηματολογιας… στη δεύτερη όμως περίπτωση μπάινω στον πειρασμό, ως άλλος Ρόμπαξ, να φάω τα πτυχία μου (ή να τα σκίσω και να τα χρησιμοποιήσω σαν χαρτοπόλεμο αφού εχουμε μπεί και επίσημα στις απόκριες… ) καθώς η όλη προσσέγγιση παρουσιάζει εντόνως σημάδια σχιζοφρένειας!!!

Αυτό το πινγκ-πονγκ Ν.Δ… Π.Α.Σ.Ο.Κ… Ν.Δ… Π.Α.Σ.Ο.Κ… των Ελλήνων μπορεί να διαγνωστεί μόνο σαν πολιτικός μαζοχισμός!

Προφανώς… «Εμείς δεν θέλουμε ούτε να ξεχάσουμε ούτε να θυμηθούμε ούτε να μάθουμε ούτε να γιατρευτούμε. Εμείς έχουμε πάθει μια μακροχρόνια φαγούρα από τις πληγές μας. Μας αρέσει, σαν τους λεπρούς, να ξυνόμαστε, να γδερνόμαστε. Έχουμε νευρολογική εξάρτηση από τις πληγές μας»
(Βασίλης Γκουρογιάννης, «Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή», Αθήνα, 2009)

Όπως ο «αλυσοδεμένος ελέφαντας»  του Χόρχε Μπουκάι…  όπου ο Μπουκάι αφηγείται πως..

..όταν ήταν μικρός του άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο του άρεσαν πιο πολύ τα ζώα, και το ζώο που του έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ο ελέφαντας…

Στην διάρκεια, λοιπόν, της παράστασης το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, φαινόταν ολοφάνερα ότι επρόκειτο για ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει… Ο Χόρχε το θεωρούσε αληθινό μυστήριο… και αναρωτιόταν: Μα τι τον κρατάει;; Γιατί δεν το σκάει;;;;

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός… Να είστε βέβαιοι ότι τότε… είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να ελευθερωθεί. Παρόλες όμως τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του…Κοιμόταν εξαντλημένος και την επόμενη μέρα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο…

Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο παραδέχτηκε την αδυναμία του και υποτάχτηκε στη μοίρα του.

Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί! Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…

«Έτσι είναι..  Όλοι είμαστε λίγο – πολύ σαν αυτόν τον ελέφαντα. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι «δεν μπορούμε» να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφέραμε.

Πάθαμε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: «Δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.»

Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι!!!

Αφιερωμένο,σε όλους όσοι παραμένουμε δεμένοι σε μικρά ή μεγάλα παλούκια και μη συναισθανόμενοι την τρομερή μας δύναμη, δειλιάζουμε και δεν κάνουμε ένα βήμα μπροστά…!!!

 

 

Από την Κατερίνα Φρ.

katerina_cheapandchic@hotmail.com

Editor

Ο μπερδεμένος άνθρωπος γουστάρει να είναι έτσι , δεν έτυχε ,αλλιώς βαριέται. Ο ψεύτης γουστάρει τα ψέματα. Νομίζει πως παίζει στα «μυστικά της εδέμ» και χαίρεται. Είναι ωραία η ζωή του έτσι, αλλιώς θα ήταν ένας βαρετός άντρας και εκείνη μια βαρετή νοικοκυρά. Μη σε κάνει ποτέ να πιστέψεις, εκεί στο ποτό ένα βράδυ, πως είναι στεναχωρημένος.Ρόλο υποδύεται.

Comments are closed.